en el diccionario PONS
I. kön·nen <kann, konnte, können> [ˈkœnən] V. modal vb
1. können (vermögen):
2. können (als Fertigkeit haben):
3. können (dürfen):
4. können (erklärt ein Verhalten):
5. können (möglicherweise sein):
II. kön·nen <kann, konnte, gekonnt> [ˈkœnən] V. trans.
können (beherrschen):
locuciones, giros idiomáticos:
III. kön·nen <kann, konnte, gekonnt> [ˈkœnən] V. intr.
1. können (vermögen):
Kön·nen <-s> [ˈkœnən] SUST. nt kein pl.
| ich | kann | |
|---|---|---|
| du | kannst | |
| er/sie/es | kann | |
| wir | können | |
| ihr | könnt | |
| sie | können |
| ich | konnte | |
|---|---|---|
| du | konntest | |
| er/sie/es | konnte | |
| wir | konnten | |
| ihr | konntet | |
| sie | konnten |
| ich | habe | gekonnt | |
|---|---|---|---|
| du | hast | gekonnt | |
| er/sie/es | hat | gekonnt | |
| wir | haben | gekonnt | |
| ihr | habt | gekonnt | |
| sie | haben | gekonnt |
| ich | hatte | gekonnt | |
|---|---|---|---|
| du | hattest | gekonnt | |
| er/sie/es | hatte | gekonnt | |
| wir | hatten | gekonnt | |
| ihr | hattet | gekonnt | |
| sie | hatten | gekonnt |